Góða kveldið/dag öll sömul. Ég hef góða lífsreynslusögu að segja ykkur. Hér byrjar hún.....
Það var fyrir langa löngu (áður en Flemming fann upp Pensilínið) að nokkrir félagar úr LTH skyldu spila í álverinu í Straumsvík daginn 23.05.'03. Við þáðum boðið. 2 trommur, 1 horn, 2 trompetar, 2 flautur og 2 klarinett voru send á vit ævintýranna í Straumsvík að spila. Tilefnið var að spila á svokölluðum "tiltektar" dag í Straumsvík. Við þrömmuðum í skrúðgöngu og efldum báráttuandann í fólkinu til að taka saman. Það fór allt vel. Eftir það fundum við góðann graslund og okkur var boðið upp á drykkinn Magic og Prins Póló. 24 Magic og 30 Prins Póló voru innbyrð og að meðaltali fengu sumir 3 Magic og 3 Prins Póló. Eftir svo mikla innbyrði af Magic og Prins Póló voru sumir komnir í svokallaða "Hyper" vímu og tókum við (Eiríkur, Snorri, Ari, Erla, Björk og Oddný) þá ákvörðun að labba í Tónó, fá okkur smá göngutúr. Við lögðum af stað alsæl í vímu á Keflarvíkurveginn. Þið getið ímyndað ykkur hvernig er að labba við hliðina á Keflarvíkurveginum á meðan bílar keyra þar á 100. En allaveganna þá vorum við komin svolítið á leið og ég tók þá afdrífaríka ákvörðun. Ég hljóp út í hraunið og var viðskila við hópinn minn. Eftir stutta stund var ég kominn inn á Green-ið á einni af 18 holunum á golfvellinum á Hvaleyri. Ég hitti þar Gústa Levi's og Davíð Heimir, þar voru þeir eins plebbalegir eins og þeir gátu, með derhúfur, í golfskóm og golfbuxum og með golfsettið á bakinu með nýfágaðar kylfurnar. Ég sagði þeim að ég hafði týnst í hrauninu en hafði komist á leið aftur. Eftir þessi slepptu orð tóku óhöppin að elta mig. Er ég var búinn að taka tvö skref í átt að golfskálanum þá steig ég í golfholu og datt kylliflatur á Green-ið og gerði grasgrænu í sparibuxurnar. Ég stóð upp og hélt ótrauður áfram. Þið getið ímyndað ykkur einhvern strák með trompet í hendinni í rauðri úlpu, hlaupandi á golfvelli og allir að spá í hvaðan hann kom. En ég stytti mér leið yfir hraunkamb og þá var greinilega kríuhreiður nálægt og ein kría byrjaði að elta mig. Ég öskraði og hljóp eins og fætur toguðu og náði að stinga hana af. En er ég hélt áfram rann kalt vatn milli skins og hörunds. Ég uppgötvaði að ég væri á móti golfurunum og rétt í því skaut golfari af teig golfkúlu sem stefndi á mig en ég náði að forðast hana. Hélt ég áfram að labba og er ég var kominn frá golfvellinum þá byrjaði að rigna. Nei, aldeilis ekki. Ég hafði gengið í vatnsúðara í einum af görðunum. Blautur og kaldur hélt ég áfram, staðráðinn í því að komast í Tónlistarskólann. Hjá höfninni gaus upp versta fiskilykt og ég var nær kafnaður. Eftir smá risp á hendina þá komst ég að Tónó nær dauða en lífi. Ég safnaði smá kröftum og hélt á æfingu hjá The Big Bandits.
Þótt þetta kemur fyrir mig þá gerist þetta örugglega líka fyrir þig. Hafðu bara varann á og gættu þín á fljúgandi golfkúlum. Ég ætla að enda þessa lífsreynslusögu á smá texta.....
This is the end
my only friend the end......
Takk fyrir mig.....!
